Diabetes Type 1 – Mijn verhaal

Sinds oktober 2015 heb ik Diabetes type 1, ook wel suikerziekte genoemd. Ik was toen 25 jaar.

Hoe kwam ik erachter?

Al maanden was ik heel moe en voelde ik me vaak niet lekker. Ik ging ervan uit dat ik gewoon wat zwakker was dan bijvoorbeeld mijn zussen die wel veel energie hebben en veel gedaan krijgen.

Tot ik in september 2015 op vakantie was in Frankrijk met Jonathan en een vriendin genaamd Mieke.
Normaal gesproken wil ik op vakantie alles zien en kan ik niet stil zitten. Maar Jonathan en Mieke gaven aan dat ze om de dag wat wilden gaan doen. Ik ging hiermee akkoord en ik moet toegeven dat ik zelfs op de actieve dagen liever niks deed. Ik sliep als eerst en werd als laatst wakker. Ik snapte er niks van, normaal heb ik op vakantie energie voor 3 en wordt Jonathan lichtelijk gestoord van mij…

En dan was er nog iets, ik had een ontembare dorst. Als we uiteten gingen bestelde ik een liter fles water voor mij alleen en deze was voor het toetje al op, waarna ik nog een half liter fles bestelde. In het huisje dronk ik een fles Fanta leeg, maar ik bleef maar dorst houden (achteraf gezien heel logisch natuurlijk met al die suikers).
Na een tijdje pakte ik standaard twee glazen drinken tegelijk, bijvoorbeeld een kop thee en een glas water.

Daarnaast moest ik opeens ’s nachts naar de toilet, wat opzich logisch is als je zoveel drink, maar ik hoefde er nooit ’s nachts uit. Op het laatst soms wel drie keer per nacht.

Hoe belandde ik in het ziekenhuis?

Ik kan me nog herinneren dat ik tegen Jonathan zei dat ik als ik mijn zus, Zippora, weer eens zag ik aan haar zou vragen of ik mijn bloedsuiker eens kon meten. Jonathan keek me nog een beetje aan alsof ik overdreef, maar zei verder niks.

Een paar weekjes later, op een vrijdag, toen Zippora bij mij thuis was, moest ik er opeens weer aan denken. Ik ging meten en mijn bloedsuiker zat op 13 mmol/l (normaal gesproken zit het tussen de 4 en 8 mmol/l). Een uurtje later nog maar een keertje meten, deze keer was het 18 mmol/l. Op advies van mijn zus belde ik de huisarts. De assistent vertelde me dat ik op maandag langs kon komen.
Dit vonden we eigenlijk een beetje raar, maar ik wilde ook niet overdreven doen, dus liet het er maar bij zitten.
Tot mijn schoonzusje het te horen kreeg, zij is diabetesverpleegkundige type 2. Toen Jonathan haar appte, belde ze me meteen en vroeg of zij voor mij het ziekenhuis mocht bellen. Volgens haar moest ik meteen geholpen worden. Zo gezegd zo gedaan, ik moest me melden bij de eerste hulp. Ondertussen was het al avond en na het eten ging ik naar de eerst hulp.
Ik kan me nog goed herinneren dat ik in de auto zat en eigenlijk al wist dat ik diabetes zou hebben, ik had op internet de symptomen gecheckt en ik had ze eigenlijk allemaal.

Aangekomen op de EHBO, hebben we eerst nog een lange tijd gewacht en heel veel water gedronken, want de dorst was nog steeds niet over. Toen ik aan de beurt was, werd mijn bloedsuiker gemeten, moest ik in een potje plassen en werd vrijwel meteen een infuus aangelegd. Mijn bloedsuiker was ondertussen gestegen naar 30 mmol/l.

Na weer een hele tijd, ondertussen was het al bijna middernacht, kwam de dokter mij het nieuws brengen dat ik diabetes type 1 heb en dat ik meteen werd opgenomen. Superirritant want ik mocht zelfs niet meer naar huis om mijn spullen te pakken. Dat moest Jonathan maar voor mij doen.
Er kwam een zuster aan met een rolstoel om mij naar de kamer te brengen, ik geloof dat ze dacht dat ik niet meer kon lopen?! Natuurlijk heb ik dat afgewezen en ben zelf gelopen.

Hoe was het in het ziekenhuis?

Ik had nog nooit in het ziekenhuis gelegen, dus het was wel even schrikken. Ik kwam op een kamer te liggen met drie anderen, een oude vrouw, een jonge man en een alcoholist. Dat laatste was echt niet prettig.
Natuurlijk is het ook niet leuk, als je net te horen krijgt dat je de rest van je leven ziekt bent en er dan drie anderen op je kamer liggen. Maar goed, er zijn natuurlijk mensen die veel zieker zijn en zij verdienen een eigen kamer!

De eerste nacht kreeg ik een infuus met natriumchloride en kwam elk uur een zuster mijn bloedsuiker meten. Ik kon toch niet slapen, dus vond het niet zo erg en gelukkig waren het echt heel lieve zusters.
De dag erna begonnen we al meteen met het spuiten van insuline (Lantus en Novarapid). Eerst deed de zuster het en al snel kon ik het zelf.
Ik werd hetzelfde weekend nog voorgesteld aan mijn diabetesverpleegkundige en ik moest meteen langs bij de oogarts. Mijn ogen zijn nog goed en er was nog niks aangetast.

De dagen duurden wel lang, omdat je je nogal verveeld. Gelukkig kreeg ik veel visite, dit maakte het toch nog gezellig!

Suiker

Op maandagmiddag werd ik ontslagen, precies zoals ze op de EHBO al hadden voorspeld. Vanaf dat moment moest ik alles zelf doen.

Nabehandeling

Natuurlijk kreeg ik nog heel veel hulp. De eerste week moest ik dagelijks contact opnemen met de diabetesverpleegkundige, zij hielp mij met het berekenen van de hoeveelheid insuline die ik per maaltijd nodig had.
Ik ben ook een paar keer bij een diëtist langs geweest, zij leerde mij koolhydraten tellen en berekenen hoeveel eenheden ik daarbij nodig heb.
En natuurlijk ging ik langs bij een internist. Mijn HbA1c van het eerste bloedonderzoek was 81, gelukkig is dat ondertussen ongeveer 50.

Ondertussen heb ik 2,5 jaar suiker en heb ik er goed mee leren omgaan.

Heb je vragen of tips? Laat ze dan achter bij de comments. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s